[YL] ครบรอบ

posted on 15 Sep 2012 23:20 by commustory
จริงๆวันนี้จะไปทำอย่างอื่น ............ แต่ฟิคที่แต่งค้างไว้มันก็รบกวนจิตจุย.........
 
ก็เลยมานั่งแต่งต่อให้จบ ๕๕๕๕ คราวนี้เป็นเรื่องของอนิวัตบ้างแล้วล่ะ!
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
++++++++++++++++++++++++++++++++
 

.................. วันนี้ก็........ เหมือนวันอื่นๆ


ร่างโปร่งใสพุ่งตัวเบาหวิวทะยานหนี 'อะไรบางอย่าง' ที่กำลังไล่ตามตนเองมาติดๆ
หากแต่ฝ่ายนั้นน่ะกำลังแสดงสีหน้าที่ดูสนุกสนานมีความสุจสุดๆไปเลยน่ะสิ

นัยน์ตาสีแดงเป็นประกายวาววับจับจ้องร่างโปรงใสที่หนีหัวซกหัวซุน บ้างก็ทำสรรพสิ่งที่เป็นกลุ่มพลังงานแถวนั้นแตกฮือกระเจิงไปทุกทิศทาง


....อยากจะระเบิดแม่งให้หมด ...


แต่ก็ได้แต่คิด เพราะถ้าทำอีกจริงๆก็คงโดนพวกตำรวจสอยอีกแน่ แบบสมัยตัวเขาเพิ่งจะมาเป็นพนักงานหน้าใหม่ไฟแรง...............

"นี่เจ้า อย่าดื้อซะให้มาก ไม่รู้เหรอไงถ้ายิ่งหนี ดอกจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนะ หึหึ"

แม้น้ำเสียงจะไม่ได้ประกาศดังแบบแสดงพลานุภาพ แต่เต็มไปด้วยรังสีคุกคามเงียบๆซึ่งแผ่ลามออกมาอย่างไม่คิดจะปกปิด
กายละเอียดยิ่งวูบไหว


    เมื่อรับรู้ว่ากลุ่มพลังงานเข้มข้นตรงหน้าเสียการควบคุม จึงไม่รอช้าที่จะเขวี้ยงอาวุธสีนิลกาฬเหลือบน้ำเงินพุ่งแหวกอากาศออกไป และเมื่อยิ่งเข้าใกล้เป้าหมายก็จะยิ่งเพิ่มความเร็วขึ้น และปลายแหลมของสามง่ามที่ส่องประกายทึบๆเริ่มกลายสภาพเป็นสีขาวของเกล็ดน้ำแข็งจนคล้ายหอกสีขาวมันวาวเต็มไปด้วยไอเย็น
มันเสียบเข้ากลางลำตัวของวิญญาณนั้นอย่างแม่นยำราวมีชีวิต ควันสีขาวจางๆลอยอ้อยอิ่งขณะที่พื้นที่ของน้ำแข็งกำลังแผ่ขยายปกคลุมหนาแน่นจนมิอาจขยับไปไหนได้

ชายหนุ่มผิมเข้มเจ้าของมันยิ้มอย่างพอใจ

แม้ว่าร่างของอีกฝ่ายจะถูกน้ำแข็งตรึงจนขยับไม่ได้ เขาก็ทำเพียงแค่ก้าวเข้ามาหานิดหน่อยก่อนจะหยิบบ่วงบาศที่ชาวยมโลกผู้ทำหน้าที่เป็นยมทูตทุกตนน้องมีใช้..
เขาเองก็ใช้ แค่อาจจะต่างไปจากตนอื่นๆสักหน่อย

วิญญาณที่ท่อนล่างถูกน้ำแข็งปกคลุมกำลังถูกลากถูลู่ลูกังไปตามพื้นโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้ จะร้องให้ใครช่วยก็ไม่ได้ เพราะมันถูกอุดไว้ด้วยของแข็งสีใสเย็นเยือกเช่นกัน

"ฮะๆๆๆ เห็นหน้าแกเป็นแบบนี้แล้วข้าอารมณ์ดีชะมัด!"

เสียงครืดคราดหนักๆยังคงดำเนินต่อไป โดยที่ชายหนุ่มยังคงไม่สนใจร่างบอบช้ำที่ถูกกระแทกพื้นซ้ำๆ

..............แค่อย่าโผล่มาตอนนี้ก็พอ..................

-------------


...........ให้ตายสิ อย่ามองข้าแบบนั้น...........

ข้าไม่อยากกลับไปทำงานที่นั่นอีกแล้ว ............


ดวงตาเรียวคมสีแดงหรี่ลงอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงผู้ปกครองยมโลกทั้งหมด............ ท่านพญามัจจุราช

"ข้าก็ไม่ชอบให้เจ้ามองแบบนั้นนะอนิวัต"

"....................ขออภัยครับท่าน"

.... ชะ..... รู้อีก...................

"ไม่อย่างนั้นข้าจะนึกว่าเจ้าคิดถึงที่นั่น... เอ.. ที่ไหนกันนะ เจ้าพูดดังๆให้ข้าฟังที"

"ข้ากราบลาท่านล่ะ..........."

คราวนี้อนิวัตหน้าหงิกอย่างเปิดเผย แต่ผู้ที่อยู่เบื้องหน้ากลับทำเพียงแค่อมยิ้ม......... ยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดเข้าไปอีก

    เมื่อเดินออกมาจนพ้นบริเวณวังของท่านพญามัจจุราช... หากไม่มีงานอะไรหลังจากนี้แล้ว  ก็จะกลับไปที่หน่วยตัวเอง............

แต่เมื่อหูได้ยินกับบางสิ่ง ทำให้เขาต้องกลับไปยังภพมนุษย์อีกครั้ง...

------------


    ภายในบริเวณวัดที่มีใบไม้ร่วงบนพื้นอยู่ประปราย และพื้นที่ด้านหลังซึ่งเป็นบริเวณที่จารึกเก็บชื่อและรูปของผู้ล่วงลับ ชายและหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางมีอายุยืนนิ่งสงบ โดยที่เบื้องล่างมีของเซ่นจำนวนหนึ่งวางอยู่ พวกเขายังคงยืนอยู่ที่เดิมก่อนจะยกมือขึ้นพนมแล้วเอ่ยบทสวดท่ามกลางกลิ่นธูปที่อบอวล

ปีนี้ก็เหมือนเดิม...........

เริ่มจะชินแล้ว...

..................... ยังไม่ชินกันอีกเหรอ...?

"ขอให้บุญกุศลนี้ .. ส่งให้ลูกไปเกิดในชาติภพที่ดี..."

......ที่นี่ก็ไม่ค่อยเลวร้ายจริงๆนะ...

"หรือ.. ขอให้ลูกกินอิ่ม....."

.....อาหารในหน่วยเสบียงก็ไม่เลว........

"ขอให้........."
"พอแล้ว............ คนตายไปทำอะไรไม่ได้มากหรอก"

ชายอาวุโสซึ่งจากภายนอกแล้วดูมีอายุราวๆเกือบจะหกสิบได้ .. เขายกมืออวบกร้านขึ้นจับบ่าของหญิงวัยใกล้เคียงกันแน่น

....เหนื่อยมั้ย?.........

"ฉันแค่ .. ไม่อยากให้ลูกลำบาก..."

.....ข้า........................................

ผมก็ไม่อยากให้ลำบาก...............................

"มันก็ขึ้นอยู่กับกรรมของเขานะคุณ.."
"ฉันก็เลยอธิษฐานแบบนั้นไงล่ะคะ .... "

.... ผมก็อยากอธิษฐานเหมือนกัน ............

"... ไม่มีบาปหรือกรรมอะไรลบล้างได้ด้วยบุญ .. มีเพียงแค่บรรเทาเท่านั้น"
"ฉันรู้ค่ะ ....ฉันรู้"

หญิงกลางคนมีสีหน้าสลดลง แววตาสั่นระริก............
อนิวัตยื่นมือออกไป.............

.........อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ............แม่....

"ผมไม่สบายใจนะคุณ..ถ้าเจ้าโอ๊ตมันเห็นคุณแบบนี้มันจะหมดห่วงได้ยังไง"

จังหวะที่มือของเขากำลังจะเอื้อมถึงใบหน้าเศร้าหมอง .. พลันมือของชายที่ยืนอยู่ข้างแม่ของเขาก็แทรกเข้ามาปาดย้ำที่เปลือกตาของเธอ


.......................................

.......


พ่อเช็ดน้ำตาให้แม่คนเดียวแบบนี้มาสิบปีแล้วสินะ........................


..............

....

อนิวัตหลุบหน้าลงมองพื้น แววตาแข็งกร้าวดูขวางโลกเมื่อหลายนาทีก่อนอ่อนลงราวกับคนละคน

....แม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็น
....แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ยินเสียง
....แม้ว่าพวกเขาจะสัมผัสไม่ได้

....แต่ผมรู้นะครับ

เขาย่อตัวลงข้างหน้าชายหญิงผู้ซึ่งเป็นพ่อแม่ของเขาเมื่อครั้งยังมีชีวิต...และคุกเข่าพนมมือก้มลงกราบ

--------

    "อาตมานึกว่าโยมจะไม่มาแล้ว"

".... ข้าก็นึกว่าท่านจะไม่อยู่แล้ว"

"... โยมไม่ได้กำลังแช่งอาตมาใช่ไหม.."

ชายหนุ่มผิวเข้มโคลงหัวยิ้มๆให้กับภิกษุสูงอายุซึ่งยืนกวาดลานอยู่ข้างกุฎิ

"ขืนทำแบบนั้นข้าก็ถูกปลดแถมถีบลงไปรับโทษน่ะสิ ไม่เอาด้วยหรอก"

"... อาตมาถือว่าโยมมีบุญแล้วนะ"

"หา?"

"โยมเป็นผู้อยู่ภพยมโลก... ย่อมเห็นผลของคนที่ทำกรรมต่างๆด้วยตาของตนเอง...หลังจากที่คนๆนั้นได้ดับสูญไป"

"...........อย่าว่าแต่เห็นเลยท่าน..."

"..........................................อาตมาอาดูรโยมจริงๆ..."

"....นี่หลวงพ่อ..................."

รอยยิ้มจางๆผุดขึ้นบนใบหน้าของภิกษุ ส่วนเขาก็มีอาการหน้าง้ำแบบตอนอยู่ในวัง...ราวกับเหตุการณ์เดจาวู
เพราะสุดท้ายมันก็จบที่ตัวเขากราบลาออกมาอย่างไม่อาจต่อบทสนทนาต่อได้นานกว่านี้

อันที่จริงวันนี้ในรอบสิบปีมันออกจะพิเศษกว่าปีอื่นๆเสียหน่อย ... นอกจากจะครบรอบวันตาย

---------------------

    เสียงลากเตียงผู้ป่วยดังก้องทั่วทางเดิน อันที่จริงต้องเพิ่มเสียงฝีเท้าของทั้งหมอและพยาบาลไปด้วย

พวกเขากำลังเร่งนำตัวหญิงสาวผมสั้นใบหน้าแสดงถึงความเจ็บปวด กับสองมือที่กุมท้องซึ่งป่องนูนออกมามากกว่าคนปกติ
ชายในชุดทำงานสีเข้มเองก็สีหน้าร้อนรนไม่ต่างกับผู้ที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์นี้.. คงจะเป็นสามี และพ่อของเด็กในท้อง...


ดูสีหน้าเจ้านั่นสิ... เป็นผู้ชายแต่ทำหน้าตาน่าสมเพช
เมียแกกำลังจะมีลูก... ลูกของแกนะเว้ย........... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ถ้าเป็นข้าน่ะนะ....................

ถ้าเป็นข้าน่ะนะ......

...........................

    เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เหมือนว่าทั้งตัวเขาและชายคนนั้นกำลังอยู่ในภวังค์...
จนกระทั่งประตูห้องคลอดเปิดผางออกมา ทั้งคู่จึงได้สติกลับมาอีกครั้ง ชายในชุดทำงานรีบพุ่งตัวไปยังหมอคนนั้นทันที

"ปลอดภัยทั้งแม่กับลูกครับ สบายใจได้ แต่ยังไงก็ควรให้ทั้งคู่พักผ่อนก่อนนะครับ"

.......หืม?..............

"ขอบคุณนะครับคุณหมอ ขอบคุณจริงๆ"

ชายคนนั้นเช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อซึ่งยับย่นไปหมด แถมปล่อยน้ำตาไหลแบบหมดรูป ... คงดีใจมากสินะ....

ไม่นานนัก พยาบาลและหมออีกสองสามคนก็เดินตามออกมาพลางเข็นเตียงของหญิงสาวคนนั้น ... ใบหน้าดูอิดโรยชุ่มเหงื่อแต่ฉาบไปด้วยความปลื้มปิติ สองมือตระกองกอดทารกน้อยไว้แนบอก เธอหันหน้ามามองสามีอย่างขันๆเมื่อเห็นสภาพของเขาซึ่งไม่เหลือความภูมิฐานดังที่เคยเห็นในวันไหนๆ

"แตน คุณโอเคนะ? ..โอย .. ผม..ไม่นึกเลยว่าผมจะมีวันนี้"

น้ำเสียงยังคงสั่น อยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวทารกน้อยคนนั้น แต่ก็เกรงว่าตนจะยังไม่พร้อมที่จะสัมผัสเด็กน้อยทั้งที่เนื้อตัวไม่สะอาดเช่นนี้

"ถึงแตนไม่โอเค .. แต่ลูกปลอดภัย ก็ไม่เป็นไรค่ะ"
"ไม่เอาน่า อย่าพูดยังงี้สิครับ ผมหัวใจจะวาย"

เธอสงยิ้มเหนื่อยๆให้กับสามีข้างตัว ...........แต่แล้วสายตาเธอก็มองเลยผ่านตัวเขาไป....

......................

"โอ๊ต?..................."



ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งมองกลุ่มคนตรงหน้าอยู่เงียบๆถึงกับสะดุ้ง ..... นี่เธอ......................



"...แตนมองอะไรอยู่? เมื่อกี้เรียกใครเหรอ?"

ผู้ชายคนนั้นหันมองตามที่สายตาภรรยามอง .. แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า
หญิงสาวคนนั้นเลิกคิ้วงุนงง .... แต่ก็กะพริบตาถี่ๆอีกครั้งก่อนจะหันไปบอกสามียิ้มๆ

".. เพื่อนของแตนเขา... คงมาแสดงความยินดีน่ะค่ะ......."


................................

    กลุ่มคนพวกนั้นจากไปแล้ว .....
อนิวัตยืนมองไปจนลับตา


...ถ้าเป็นข้าน่ะนะ............ ไม่มีทางหรอก...
ข้าไม่มีความสามารถพอที่จะดูแลชีวิตใครได้

ชีวิตตัวเอง ข้ายังดูแลไม่ได้เลย.............


---------------------------------------

    ก้อนเม็ดมะขามกระจายร่วงพรูลงเต็มพื้นหลังจากที่ฝ่ามือได้พลาดเป้าไปแบบไม่น่าจะเป็นไปได้
สายตาของอีกคนที่มองภาพนั้นยังคงนิ่งสงบ ... มีเพียงเสียงฟู่ๆจากหน้ากากกรองอากาศ... ที่ได้ยินเสียจนชิน

".......................พอก่อนไหม?"

"ก็ดีท่าน........."

ดวงตาสีแดงหม่นหมองลง มือเขาเก็บรวบเม็ดมะขามที่กระจายอยู่ส่งคืนให้กับเจ้าของ ผู้ซึ่งเป็นคนที่ไม่น่าจะมีของเล่นอะไรแบบนี้ในครอบครองได้...

"................เกือบไปแล้วนะ......................."

"หา? เกือบอะไร?"

"....................."

".................................."

อนิวัตเลิกคิ้ว เขามองนัยน์ตาสีประหลาดที่ยังคงสงบนิ่งอย่างสงสัย . และก็เข้าใจเมื่อใบหน้าที่มีหน้ากากครอบปิดไว้ครึ่งหนึ่งหันไปทางวังของพญามัจจุราชนิดๆ

".....เออน่า..........นิดๆหน่อยๆ........ข้าจะไม่โดนโยนจับไปอยู่กับลุงข..........."
"......ลุง... ชิต .... ใช่มั้ย?"

เกือบจะหลุดปากไปแล้ว ถ้าไม่เจอสายตาเชิงปรามนั่นก่อนน่ะนะ

"..........................ถ้ายังทำอีก.................."

"รู้แล้วๆ ไม่ทำแล้วๆ เฮ้อ"

"......................สิบปีที่แล้วก็พูดแบบนี้........................"

"...ครับ"

เขายกมือไหว้ส่งๆแล้วทำหน้าเบื่อๆใส่ก่อนลุกขึ้นเดินจากไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
มานั่งทำกิจกรรมที่ต้องใช้สมาธิเพื่อหวังว่าจะเบี่ยงความสนใจก็ไม่ได้เป็นผลเลย.. กลายเป็นว่าสมาธิแตกกระเจิงกว่าเดิม คงเพราะเรื่องในวันนี้...

ผ่านมาสิบปีแล้วเพิ่งจะมารู้สึก.....

............


ชีวิตคนเรานี่........... ไม่ว่าจะตายรึจะอยู่ก็มีทั้งหน้าที่กับความวุ่นวายพอๆกันเลยนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

; [] ; ยี้ฮ่ะะะ จบแล้ว /เคลียร์ส่วนเนื้อเรื่องของมันไปได้อีกขย่อนนึง /นอนแบร่ะ

ไทม์ไลน์อยู่ในช่วงครบรอบวันตายเป็นปีที่สิบของอิวัตล่ะ
 
สาวแตนในฟิคนั่น /ขยายความชัดๆก็คือคนที่วัตเคยแอบ..ของแอบแอบชอบสมัยเรียนมหาลัย แต่ไม่ได้สารภาพจนตายไปแล้วน่ะแล ..

เหมือนจะดราม่าอีกแล้ว ๕๕๕๕ รึเปล่า ไม่รู้สิ อูอา......... /แต่พาร์ทพ่อแม่แต่งเองยังเกือบน้ำตาไหลฟฟฟวสา


ฟิคหน้าน่าจะเป็นฟิคสมัยวัตมาทำงานใหม่ๆ.. เป็นหนุ่มเลือดร้อนเต็มเทร่... ที่เห็นตอนนี้คือมันเงียบๆลงเพราะเจอประสบการณ์ไม่พึงประสงค์ในสิบปีที่ผ่านมา ๕๕๕

... แต่เอ็นทรี่หน้าจริงๆน่าจะเป็นเวนท์ของสาลิกามั่ง /ไม่ต้องน่าจะหรอก.. ควรจะเลยดีฝร่า ๕๕๕

ซียูออลลล ล ล

Comment

Comment:

Tweet

โธ่วัตเอ๊ย /ลูบหัวปุๆ เด็กขี้เหงาสินะ

ท่านมัจก็ประมาณนี้แหละพี่ ไม่ผิด ๕๕๕ /เช็คคาร์ (?)

รอดูวิวัฒนาการวัตต่อปัยยย /มองคนรอเผาตูด

#3 By T-Han on 2012-09-17 11:09

โฮๆ สตอรี่มันดราม่า

/ซับ



ว่าแต่ยังไม่เลิกนิสัยแบบนี้อีกเหรอ แบบนั้นต้องจับเผาซะให้เข็ดช์ /ฮึ่ม

#2 By D.C.เก้าแต้ม on 2012-09-16 00:36

แง้งงงงงงงงงงงงงงงง
ซีนพ่อแม่ของวัตมัน อาห์.....//น้ำตาพรากๆ// ดูอบอุ่นแล้วเศร้าๆ ซึ่งๆ ดีจุง//
แง้งง น้องโอ๊ตตตตต
//ปล. อุอิหมากเก็บสนุกไหม //อะไร๊// ดูท่านายจะมีความทรงจำดีๆ (?) กะขุมลุงชิตนะวัต........

#1 By *~ *~Chiori Noel~* ~* on 2012-09-16 00:01