[YL] ชั่วเวลาหนึ่ง

posted on 04 Oct 2012 01:06 by commustory
เอ็นทรี่เน้เป็นส่วนนึงของกิจกรรม



//ลัดคิวเอาฟิคสตอรี่ปัจจุบันมาลงก่อน ; 7 ;
 
อันนั้นไว้เผื่อมีรูปประกอบด้วย /วะวะว้าววว /เพราะงั้นขออู้ไปก่อนนะ /โดนตี
 
-------------
 
ความเดิมก่อนหน้าคือวัตมีเรื่องขวิดต่อยตีกับยมบาลขุมสังฆาตมา ชื่อ...อะไรนะ ชโนฆนาคฆ์ (เขียนยากแท้๕๕)
 
ตอนต่อยกันเราไม่ขอขยายแล้วกันเพราะมันอนาถปนเหี้ยนเบาๆ ... #.................
 
/ก็ทะเลาะกันเพราะนาคไปยั่วโมโหวัตโดยไม่ได้ตั้งใจ(เอะรึตั้งใจฟระ) วัตมันก็นะ...

สุดท้ายต่อยจนสลบคู่ สามง่ามวัต (ฬิตา) กับลุงปาล (ยมบาลสังฆาตนรก) เลยต้องตามมาเก็บศพกันไป

ตอนนี้ก็เป็นตอนที่วัตกับฬิตากลับมาจากที่นั่นน่ะแหล่ะนะ /เขร้ม

------------------------------


ฝีเท้าหนักๆเดินปึงปังอย่างไม่สนใจรอบข้างตรงดิ่งกลับมายังที่พักของตนเองที่หน่วย โดยเบื้องหลังมีเด็กสาวร่างบางผมยาวฟูๆสีขาวกำลังรวบผ้าถุงสาวเท้าตามทั้งที่ก้มหน้าก้มตาเดินอยู่

"เร็วเข้าเซ่ อืดอาดยืดยาดอยู่ได้"
"จ..เจ้าค่ะ"

น้ำเสียงแผ่วเบาลอดออกมา เป็นคำตอบรับที่เธอแทบจะพูดแทนคำอื่นๆในชีวิตประจำวันไปแล้ว
แต่คนเบื้องหน้ายังคง .. ไม่เคยสนใจ

...ก็เรื่องปกติ.........

"......... ทะเลาะกันรึเจ้าคะ..?"
"ก็เพราะใครล่ะ"
"....................."

เธอรีบก้มหน้าหลบตายตาคมวิบซึ่งหันมาจงใจเชือดเฉือนโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ..

......ข้ายังไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคนๆนั้นเลยนะเจ้าคะ.......

"ถ้าแกไม่ไปยุ่งกับมันตั้งแต่ทีแรก ข้าก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวไร้สาระแบบนี้"

.....ทำไมท่านไม่เมินไปเสียล่ะเจ้าคะ...?...

"ขุมนั่นมีทั้งคนเสี้ยม คนแส่ ปากมาก หึ ถ้าไม่ได้สะเออะไปจนมันมาล้างสมอง แล้วก็มายั่วโมโหข้า.............."

.........................................
..........................
..............
......

เสียงของอนิวัตที่บ่นถึงผู้คนที่สังฆาตนรกอย่างขุ่นเคืองยังคงได้ยินต่อเนื่อง แม้ว่าในหัวของเธอตอนนี้จะได้ยินไม่เป็นคำแล้วก็ตามที

...........อาการนี้เรียกว่าอะไรรึเจ้าคะ?...............
....รู้สึกเจ็บจังเจ้าค่ะ...........

มือเล็กๆทั้งสองบนตักที่กำผ้าถุงแน่นสั่นน้อยๆ

............เจ็บมือ................
ไม่สิ.............. ข้ารู้สึกเจ็บมากกว่านั้น..........

ตรงไหนกันนะเจ้าคะ?..........

แต่ร่างเล็กนั้นยังคงนิ่งสงบเสงี่ยมไม่พูดจา ไม่เถียงอะไรใดๆ แม้ว่าเนื้อความที่ได้ยินนั้นจะไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ ...

วันนี้ก็แค่รู้ว่าเจ้านายของตนมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับยมบาลในขุมสังฆาต
ทำไมถึงต้องจงเกลียดจงชักนัก..
ไม่เข้าใจเลย...

    สิบปีแล้ว .. นี่ก็เป็นปีที่สิบแล้ว
หลายครั้งที่ลอบมองผู้คนหลากหลาย ... ไม่สิ ต้องเรียกว่าพวกเขาเคยเป็นคนมากกว่า
..ถึงเราจะได้สัมผัสความอบอุ่นพวกนั้น.. แต่แท้จริงมันก็ไม่ใช่ของเรา

ทำไมความสามารถของข้าถึงเป็นน้ำแข็ง...?
ข้าไม่เคยคิด ... รู้แต่ว่าตอนเกิดขึ้นมา ..เจ้านายของข้าก็ไม่เคยชื่นชมเลยสักนิด.........
ข้าแค่เข้าใจว่าความสามารถของข้ามีไว้เพื่อหักล้างกับนิสัยของท่าน

ไม่สิ ..ไม่........

จริงๆแล้วข้ารู้...........

แต่ ..

กลัว..........

ถ้าจะถูกปฏิเสธเพราะเรื่องพวกนั้น.......

พอเถอะฬิฬิตา เจ้าจะคิดเช่นนี้ไม่ได้ ..
ข้าเป็นเพียงแค่สิ่งของ ... แค่อาวุธให้เจ้านายใช้เท่านั้น

นั่นสิ .. ทำไมข้าไม่ได้เป็นแค่ "อาวุธ" เฉยๆนะ...........................

----------------

    สถานที่เช่นนี้ ไร้ซึ่งท้องฟ้า เดือน ตะวัน .. และหมู่ดาว
แต่หลายต่อหลายครั้งที่เมื่อออกมาอยู่ไกลจากที่นั่น.. มันก็ให้ความรู้สึกที่ดีกว่า

.......... ข้าต้องอดทนต่อไปสินะเจ้าคะ...................

แววตาสีอำพันหม่นหมองลง
มันไม่ได้ส่องประกายมานานแล้ว...

....ถ้าใจดีเหมือนท่านเพียงสักนิดหนึ่ง...........

ข้าก็คงสามารถยิ้มได้มากกว่านี้............

........................

อยากพบอีกจังเจ้าค่ะ...............

-----------------------------------------

หลังๆเริ่มเวิ่น /ก๊าก

แต่งไว้ซักพักละ อาศัยช่วงว่างมาพิมพ์ซักจึ๊ก พอดีมันสั้นๆด้วยเลยใช้เวลาไม่มาก ; v ;

ตอนนี้ก็ ฬิตาโดนกักบริเวณ ๕๕ ชิงๆจะหนีมาก็ได้แต่ยังไงเพราะว่าตัวเองเป็นสามง่ามน่ะนะ จะให้ขัดคำสั่งเจ้าของก็คงไม่ได้ ยิ่งสำหรับนางที่ขี้กลัวแบบนี้ถึงจะอยากไปแต่คำสั่งก็มาก่อนอยู่ดี

/ทำไมวัตมันใจร้ายงี้แว้ /เตะม่าง /โดนขวิด
 
พบกันเอ็นทรี่หน้าเด้อฮ่ะ

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมอ่านแล้วรู้สึกเขินพิกล... ,,= v =,,
สู้เขานะหนูฬิตา โดนกักงี้เดี๋ยวส่งลูกสมุนไปหาก่อนก็ดั๊ยยย

แล้วลุงจะชงกลับ (แบบเอาฮา หาสาระไม่ได้) ส่งพร้อมการบ้านนะจ๊ะ 

#1 By accel. on 2012-10-04 02:17