[EGoT] SS : Next lesson

posted on 05 Jul 2013 23:23 by commustory
: Side Story 01
 
 
(เอนทรี่นี้เป็นตอนต่อของ [EGoT] sub-event 01 : A dream which I raise my sword towards. ไทม์ไลน์จะอยู่ในช่วงเทิร์นแรกจ่ะ //มโนไปเถิดจะเกิดผล)
 
-------------------------------------------
 

    ร้านเหล้าวินเทอร์ทาวน์ยามค่ำคืน มักเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่พากันมาหาความสำราญยามเสร็จภารกิจในตอนกลางวัน


มันเป็นวิถีชีวิตที่ปกติของชาวบ้านที่นี่ เหล่าผู้คนซึ่งอยู่อาศัยกันอย่างสงบสุขที่เมืองเหนืออันหนาวเย็น ที่กลับมีบรรยากาศดูอบอุ่น


แน่นอนว่าจะยิ่งอบอุ่นเมื่อของเหลวรสแอลกอฮอลไหลผ่านลำคอ ซึมซาบไปทั่วร่างของผู้ที่ดื่มด่ำมันในค่ำคืนนี้
หญิงสาวเจ้าของผมสีบลอนด์ยาวกลางหลัง ดวงตาคมสีครามดูจะกรีดลึกยามสบตา ผู้เป็นหนึ่งในกำลังรบของวินเทอร์เฟลนั้น ก็กำลังใช้มันเป็นตัวช่วยบรรเทาความว้าวุ่น รสของมัน ความรู้สึกที่ความร้อนสูบฉีดไปตามเส้นเลือด...แต่คราวนี้เหมือนจะมากเกินกว่าปริมาณปกติ เห็นได้ชัดจากใบหน้าที่เริ่มออกสี จนคนที่มาด้วยข้างๆที่ปกติจะไม่ค่อยพูดอะไรมากนักถึงกับออกปากทัก


"เจ้ามีอะไรในใจกริเซล"


ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ไม่มีน้ำเสียงโทนใดแสดงเหมือนประโยคคำถาม เขาวางแก้วลงรออีกฝ่ายให้คำตอบ


"ลอร์ดสตาร์ค....... บางทีก็เป็นคนแปลกๆ เจ้าว่าไหม?"


เธอวางแก้วพลางยกมือขยุ้มเส้นผมข้างขมับ วาจาที่พาดพิงถึงเจ้านายตนถูกลดเสียงให้พอได้ยินกันแค่สองคน


" 'บ่อยๆ' น่าจะถูกกว่า 'บางที' "
เขาแก้คำพูดของกริเซล แต่น้ำเสียงยังเหมือนพูดคุยธรรมดา จนทำให้หญิงสาวลอบยิ้มใต้มือที่ยกขึ้นบังปากตัวเองอยู่


"ไม่กลัวคนอื่นได้ยินรึ"
"เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่นินทาหัวหน้าตัวเองหรอกกริเซล" มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย " และใช่ว่าคนอื่นจะมีหูไว้ฟังเรื่องเล็กน้อยนี้ของพวกเรา"


เสียงอึกทึกด้านหลังที่จากตอนแรกเป็นแค่คนตะคอกใส่กัน จนบัดนี้เริ่มกลายเป็นเสียงดังเซ็งแซ่หลังจากที่ผู้ชายสองคนนั้นตัดสินใจลุกขึ้นแลกหมัดกันนั่นล่ะ สายตาของเขาเหลือบมองภาพนั้นแว่บหนึ่งก่อนกลับมาสนทนากับหญิงสาวข้างตัวต่อ


"ลอร์ดสตาร์คสั่งอะไรกับเจ้าล่ะ?"


กริเซลหันไปมองวงล้อมเชียร์คนวางมวยกันด้วยความรู้สึกเฉยเมย เพราะสิ่งที่ตนเองกำลังคิดไม่ตกอยู่นั้นได้กลบสิ่งกวนใจทั้งหลายได้มิดนัก


"หาของสิ่งนึง ..... ที่ข้ายังไม่รู้ว่ามันมีจริงๆบนโลกนี้รึเปล่า" พูดพลางก็ถอนใจออกมา
"นายท่านไม่เคยสั่งในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้" อีกฝ่ายขมวดคิ้วพร้อมยืนยัน
"................................."


เธอเงียบไปชั่วอึดใจจากคำพูดของเพื่อนสนิท ..


กริเซลรู้ดีว่าดีไวน์รู้จักลอร์ดสตาร์คมานานกว่าเธอ และคงจะมากกว่า และเธอรู้เสมอว่าคำพูดของเขาไม่เคยผ่านการปรุงแต่งป้อยอหรืออะไรที่เกินความจริง


หญิงสาวยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง รสแอลกอฮอลอึกหนึ่งไหลผ่านลำคอไป สายตาจดจ้องน้ำในแก้วที่เหลือเพียงค่อนก่อนพูดออกมาคล้ายคนกำลังเหม่อ


"ข้าควรลองไปคิงส์แลนดิ้ง"


แก้วในมือเธอถูกชายหนุ่มดึงมันออกไป คงเพราะด้วยเหตุที่อาการเจ้าตัวตอนนี้เริ่มแสดงออกถึงการดื่มที่มากเกินขอบเขตบ้างแล้วก็เป็นได้ คิ้วเข้มบนใบหน้าคมคายขมวดแน่นขึ้น


"แต่ถ้านั่นเป็นคำตอบของเจ้า ก็คิงส์แลนดิ้ง"
"ข้าแค่หาทางเลือกเพิ่ม...."


เธอไม่ได้รั้งแก้วคืนจากเขาแม้ว่าจะตกใจอยู่บ้างที่โดนแย่งไปแบบปุบปับ "..............เจ้าเคยไปที่นั่นไหม"
"ไม่" ดีไวน์ส่ายหน้าประกอบไปด้วย "แต่ข้ารู้จักบางคนที่เคยไป  เขาว่าที่นั่นก็เหมือนเมืองที่เจริญแล้วอื่นๆ  มีทั้งคนที่สูงไป และคนที่ต่ำไป"


ใบหน้าอมสีระเรื่อพยักตอบเงียบๆแต่ก็ตั้งใจฟังเต็มที่ เธออยากจะซึมซับข้อมูลโลกภายนอกที่เป็นเป้าหมายในอนาคตเอาไว้แม้จะเป็นคำบอกเล่าก็ตาม


"แล้วคงมีอะไรที่พวกเราไม่เคยเห็นด้วยใช่ไหม"
"ข้าคิดว่าอย่างนั้น....." เขาเว้นประโยคเงียบไป พร้อมกับสายตาเลื่อนไปมองคนข้างๆ ก่อนจะพูดเสริม "คิงส์แลนดิ้งไม่เหมาะกับเจ้าเท่าไหร่"


..... ใช่ข้ารู้ ...... ที่นั่นเป็นเมืองหลวง มีผู้คนหลากหลายมากมายชวนน่าเวียนหัวมากกว่าเหล้า ....
แววตาของเธอหม่นหมองลงหลังจากประมวลความคิดตัวเอง


"ข้าเกลียดคนเยอะๆ"


น้ำเสียงทอดนิ่งเนิ่นนาน จริงๆเจ้าตัวก็รู้สึกลำบากใจอยู่ลึกๆ แต่จะทำอย่างไรได้เล่า


เธอปล่อยความเงียบโรยตัวระหว่างการสนทนาซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีอาการอะไรที่จะเร่งเร้าให้ต่อบทสนทนา เขารอจนกว่าหญิงสาวจะพูดอีกครั้งอย่างสงบ


..................


....


"ช่วงนี้มีพ่อค้าจากเมืองหลวงมาบ้างไหม?"


..................


"ข้าคิดว่าเมสเตอร์บอกว่าเราจะมีบางคนเข้ามาในอาทิตย์หน้า........."


ดีไวน์ตอบเธอแล้วเขาก็เงียบไปอีก ราวกับกำลังใช้ความคิดในการตัดสินใจหรือไตร่ตรองอะไรบางอย่างอยู่อย่างจริงจัง แต่กับหญิงสาวข้างตัวนั้นกลับมีท่าทีตรงกันข้าม เธอเอียงหัวเข้ามาใกล้อย่างสนอกสนใจ


"จริงรึ? อาทิตย์หน้าใช่ไหม? ข้าควรไปรอเขาที่ไหนดี?"


น้ำเสียงเธอกระตือรือล้นอย่างสัมผัสได้...เพียงแต่ตอนนี้ผู้ที่จะสังเกตกิริยาที่ยากจะปรากฎต่อสายตาคนทั่วไปก็มีเพียงคนเดียว


"ถ้าเลือกได้  เจ้าคุยกับเขาในปราสาทหลังพวกเขาคุยกับเมสเตอร์น่าจะเป็นเวลาที่ดี  อาจช่วยให้ปลอดภัยขึ้น" เขาพูดพลางยกแก้วตนขึ้นดื่มอีกครั้ง " พ่อค้าไม่ใช่อาชีพของคนที่ไว้ใจได้เท่าไหร่ ........" คิ้วเข้มขมวดหนักขึ้นราวกับว่ากำลังพูดถึงเรื่องที่ยุ่งยากบางอย่าง


"เจ้ารอได้ถึงเมื่อไหร่นะกริเซล?"
"ลอร์ดสตาร์คไม่ได้กำหนดเวลาไว้ ข้ารอได้เสมอ" นัยน์ตาคู่สวยมีประกายยินดีแว่บหนึ่ง กับอีกคนที่นิ่งไปเพื่อกำลังใช้ความคิด และตอนนี้สีหน้าของดีไวน์ก็กลับมาเป็นปกติแล้ว


"ข้าบอกเจ้าว่ารู้จักคนที่เคยไปที่นั่น  หมอนั่นจะมาวินเทอร์เฟลในอีกครึ่งเดือน อาจจะไม่ใช่คนแบบที่เจ้าชอบนัก  แต่ก็น่าจะไว้ใจได้มากกว่าพ่อค้าทั่วไป"
"อือ ................. ข้าจะถามเขาแค่สิ่งที่ข้าต้องการเท่านั้น" เธอพยักหน้ารับคำตัวเอง ด้วยความที่เธอไม่ได้ดื่มต่อแล้วจึงยังประคองสติไว้ได้  "ถ้าเจ้ายืนยันเช่นนี้ ก็คงไม่เป็นไร"


"ที่น่าห่วง...เขาอาจจะคุยมากกว่าที่เจ้าต้องการ"
"เพื่อให้มันง่ายที่สุดกับเจ้า  อย่าใส่ใจคำพูดเวลาเขายิ้ม  ตั้งใจฟังแค่เมื่อเขาจริงจังก็พอ"


ชายหนุ่มเอ่ยเตือนถึงความกังวลที่เขามีอยู่ต่อเพื่อนข้างกาย ซึ่งกริเซลเองก็ยอมรับคำเตือนนั้นโดยดี


"แค่สังเกตตามที่เจ้าว่ามาก็พอสินะ"
"ถ้าเจ้าไม่ปวดหัวจนมองไม่เห็นไปซะก่อนนะ" เขาตอบพลางส่งยิ้มจางๆให้เธอ หากว่าเป็นหญิงสาวคนอื่นที่พบเห็นเข้าอาจจะรู้สึกหวั่นไหวบ้างก็ได้


"......................... ทำไมข้าไม่รู้สึกยินดีในรอยยิ้มเจ้าเลย"
แต่ไม่ใช่กับกริเซล หนำซ้ำเธอกลับส่งสายตาแปลกๆราวกับสังหรณ์อะไรบางอย่างภายใต้ยิ้มนั่น


"เพราะเจ้ารู้จักข้า"


เขาตอบกลับ ไม่มีการเว้นช่วงคิดอะไรใดๆ
และคำตอบของดีไวน์ ทำให้เธอยิ้มน้อยๆเช่นกัน


"อา...... ไม่น่าเลยสินะ"
"นั่นเจ้าหมายถึงเรื่องที่รู้จักข้าหรือคนที่เจ้าจะเจอน่ะ?"


"ข้าคงไม่พูดถึงคนที่ยังไม่ได้เจอกันตอนนี้หรอก" หญิงสาวหัวเราะหึหึในลำคอ บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย.. ในบริเวณที่สองคนนี้นั่งด้วยกัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามวยจานด่วนด้านหลังตัดสินผู้แพ้ชนะกันไปตอนไหน หรือจะจบอย่างไร ก็แค่เรื่องปกติในร้านเหล้า


"ข้าเคยคิดเหมือนกัน .... ว่าที่เจอเจ้าเป็นเรื่องดีรึเปล่า  .............." ประโยคที่เว้นหายไปชั่วขณะหนึ่ง ดึงหนุ่มนักรบกลับไปในความทรงจำเมื่อสมัยยังเป็นเด็กชาย .. กับเด็กผู้หญิงผมบลอนด์กับดวงตาสีครามที่ดูสดใสกว่าปัจจุบัน .. วันที่ริมฝีปากเล็กๆนั้นเอ่ยความปรารถนาแรกต่อเขา


'ดีไวน์ ข้าจะไปเป็นนักรบ'


...........


....


"....แต่สุดท้ายข้าก็ยังคิดว่ามันเป็นเรื่องดี" เขามองคนข้างๆก่อนจะเอ่ยสรุปความเสียงเรียบ เหตุการณ์ย้อนความเมื่อครู่เป็นเพียงสะเก็ดเวลาที่ลอยล่องผ่านไปอย่างรวดเร็ว


ฝ่ายเธอกลับเงียบลง แม้ว่าในใจลึกๆจะรู้สึกดีอยู่บ้างก็ตาม .. เพราะอย่างไรก็รู้ว่าตัวเองคงจะสร้างปัญหาอยู่
"รู้ไหม บางทีข้าก็กลัวซักวันเจ้าจะรำคาญ ไม่ก็ลำบากใจเพราะข้า........."
"ถ้าเจ้าอยากจะพูดออกมา ก็ไม่เป็นไรหรอก" กริเซลหลุบหน้าลงยื้มเจื่อน


รักเหล้าก็เพราะอย่างนี้ล่ะ .. บางเรื่องที่ไม่กล้าพูด บางทีก็ทำให้พูดออกมาได้ง่ายๆ แค่เฉพาะตอนนี้เท่านั้น


"นอกจากที่ทำให้เจ้าเลือกมาทางนี้แล้ว  ข้ายังคิดเรื่องอื่นไม่ออก"
".....นั่น....... ข้าเลือกด้วยตัวเอง ........แต่ถึงแย้งไปเจ้าก็ยังคงคิดอยู่ดีนี่นะ เอาเถอะ ...... เจ้ามีเวรเฝ้ายามดึกไหมคืนนี้? ข้าไม่อยากทำให้เสียงาน"
"ไม่มี  แต่ออกไปถึงในป่าและมาดื่มอีก  เจ้าควรไปพักได้แล้ว"


ดีไวน์เอื้อมมือไปหยิบใบไม้ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังผมออกจากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างไม่ได้บอกกล่าวอะไรก่อน ทำให้หญิงสาวเผลอยกมือตะครุบจับบริเวณคอเสื้อด้านหลังเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่เธอแสดงออกทันทีที่มีอะไรมาเข้าใกล้อย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ค่อยๆลดมือลงพร้อมใบหน้าที่หลุบต่ำ


".....................ขอบใจ"


มันเป็นความรู้สึกมากมายที่อัดรวมกันออกมาเป็นคำพูดคำเดียวในตอนนี้..


ส่วนเขาก็พยักหน้าเป็นเชิงตอบ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปจ่ายเงินค่าเหล้า โดยมีเธอเดินตามไปด้วย
 
 
    บรรยากาศข้างนอกร้านมืดสนิทแล้ว มีเพียงแสงไฟภายในวินเทอร์ทาวน์ บ้านช่องทั่วไปผู้คนเริ่มบางตา จะมีก็แต่พวกคนเมาอื่นๆที่ดื่มข้างนอก ไม่ก็เมามายนอนซบอิฐกำแพงอยู่แถวนั้น ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องปกติ


"เจ้าก็จะกลับไปที่บ้านพัก?" เธอเลิกคิ้วสีเดียวกับเส้นผมขึ้น เมื่อเดินตามออกมาแล้วยังเห็นเพื่อนยืนรออยู่ด้านนอก ซึ่งดีไวน์ก็ต้องเธอด้วยการกระทำเดิมคือพยักหน้า .. นั่นก็คือเรื่องปกติเช่นกัน
"อ่าใช่.. ไม่มีเวรกลางคืนนี่นะ"


ทั้งคู่เดินออกมาจากหน้าร้านเหล้าอย่างไม่รีบร้อน แต่ดูเหมือนฤทธิ์ของน้ำเมาที่เกินลีมิตตัวเองจะย้อนกลับมาเล่นงาน ทำให้กริเซลผ่อนฝีเท้าลงพลางยกมือนวดขมับไปด้วย


".... ข้าไม่เข้าใจว่าอิซซาเบลล่าดื่มมากมายได้อย่างไร ให้ตายเถอะ"
"นางไม่เคยห้ามไม่ให้ตัวเองเมา  ซึ่งข้าว่าไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก"
" ... ข้ามักถือว่านางช่วยฝึกฝนร่างกาย ยามที่ต้องไปแบกนางกลับมาที่บ้านพัก" .... นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติเช่นกัน ..ใช่ ตามนั้นแหล่ะ เสียงในใจของนักรบสาวดังขึ้น ... แต่คนข้างตัวคงไม่น่าจะเห็นด้วยเท่าไหร่นัก


"พวกเจ้าต้องระวังมากกว่านี้"


น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้นดังคาด แม้ว่าสีหน้าหรือคำพูดไม่ได้แสดงออกมามากกว่านั้น


"...ข้าระวังเสมอ" กริเซลมุ่นคิ้วเล็กๆ "ถ้านางห้ามตัวเองตอนดื่มได้ ข้าคงไม่ต้องตามไปแต่แรก ... ยังดีน่า ที่แค่เรื่องเดียว"
"คนส่วนใหญ่ตายเพราะเรื่องเดียว"


ช่างเป็นคำเตือนที่ยากจะเถียงยิ่งนัก ... ซึ่งก็ไม่เคยคิดเถียงอยู่แล้ว ... จึงได้เลือกปิดปากเงียบไปเสีย


".....................ก็จริง ........ถ้านางได้ยิน อาจจะเถียงเจ้าอีกสองสามคำอยู่ดี" เธอหลับตาลงพูดสิ่งที่คิด ... รู้สึกว่าที่วันนี้พูดมากเป็นพิเศษ ก็คงเพราะฤทธิ์เหล้าที่ยังคงตกค้างอยู่ เห็นได้ว่าใบหน้ายังคงเจือสี


"จะว่าไป ...... ภารกิจเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ลอร์คสตาร์คให้ทำอะไรแปลกๆไหม"
"ไม่แปลกเท่าไหร่....แต่เป็นของที่ได้มายาก ..... ข้ายังหาวิธีอยู่..." เขาเว้นจังหวะไปเมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้รับมอบหมายมา และมันท่าทางจะยากอยู่ทีเดียวเนื่องจากสัมผัสได้ถึงความเคร่งเครียดที่แสดงออกมาเพียงนิดผ่านทางท่าที.. ซึ่งทำให้กริเซลมีปฏิกิริยาขึ้นมา


"เจ้าไม่ต้องไปไหนไกลๆใช่ไหม?"
"อาจจะไกลกว่าเจ้า....."


คำตอบของดีไวน์ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดี ในเมื่อที่หมายของตัวเองก็ว่าไกลแล้ว ยังจะมีคนต้องไปไกลกว่าอีกหรือ


" ......................จะไปเมื่อไหร่?"
"ยังไม่ใช่ตอนนี้....ข้าจะคุยกับหมอนั่นก่อน ............ไม่ต้องห่วง  ถ้าจะไปข้าจะบอก"


ถึงแม้เพื่อนของเธอจะยืนยันมาเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอลดความกังวลลงได้


" .....อืม.............และเจ้าคงไม่คิดจะไปคนเดียวหรอกใช่ไหม.."


........ วินเทอร์เฟลเป็นเมืองหนาว แม้ว่าจะไม่ใช่ฤดูหนาว กระนั้นอากาศก็ยังเย็นกว่าที่อื่นๆ ... ทว่าหากมายืนอยู่บริเวณที่พวกเขาสองคนนี้ อาจจะรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แตกต่างเป็นแน่


ความเงียบงันที่ทั้งคู่มอบให้ในช่วงเวลาสั้นๆ ถูกทำลายลงเมื่อฝ่ายหญิงตัดสินใจเรียกชื่อเขา


"...........ดีไวน์"
"มันไม่ใช่เรื่องอันตรายขนาดนั้น" เขาตอบกลับนิ่งๆ สบตากับสายตาที่แฝงการคาดคั้น แต่ในเมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็คงไม่อาจไปห้ามอะไรได้


หรือจริงๆก็เพียงเพราะเธอเคารพการตัดสินใจของชายหนุ่ม และเชื่อในตัวเขา ก็เท่านั้น


"..เอาเถอะ เจ้าตัดสินใจแล้วนี่นะ .... ตอนนี้คงหวังแค่เจ้าไม่ห้ามที่ข้าจะเป็นห่วงแล้วกัน" กริเซลกอดอกหลวมๆพลางพ่นลมหายใจจนเกิดไอจางๆ สายตามองตรงไปข้างหน้า ที่ประตูหลักไม่ห่างจากที่ยืนอยู่เท่าไหร่


"อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ใช่   เจ้าก็เหมือนกัน  อย่าเสี่ยงเกินไป"
"ข้ารู้ตัวเองเสมอ ........ ที่นี่สอนให้ข้าเป็นแบบนั้น..." แววตาเธอแข็งกร้าวขึ้นขณะที่มองตรงไปข้างหน้า .. ราวกับจะมองทะลุผ่านเข้าไปหลังกำแพงปราสาท


"เช่นนั้นก็ดีกริเซล" เขาส่งยิ้มจางๆให้อีกครั้งเมื่อย่างเท้าเข้าประตูหลัก ส่วนเธอก็ได้แต่ยิ้ม.. แบบจืดชืดตอบแม้จะพยายามเก็บอาการเหล่านั้นไว้ให้มิด


ระยะทางจากประตูหลักไปจนการ์ดเฮ้าส์ไม่ได้ไกลมากมายนัก แต่หลังจากที่สองนักรบทิ้งให้ความเงียบปกคลุมระหว่างนั้น เส้นทางเหมือนจะยาวไกลขึ้นมา แต่ก็แค่ความรู้สึก เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเดินชมอะไรในกำแพงที่เคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก


"พักผ่อนเถอะ  เรื่องนั้น ข้าจะบอกเจ้าอีกทีเมื่อหมอนั่นมาถึง"
"เจ้าเองก็ด้วย" เธอพยักหน้ารับแล้วยกมือข้างหนึ่งตบที่ไหล่ด้านหลังดีไวน์เบาๆ "...... ขอบใจอีกครั้งนะ"


คำขอบคุณนั้นแผ่วเบาลงเหมือนฝีเท้าของเจ้าของมันที่เดินไปที่ห้องของตัวเอง


เมื่อร่างนั้นพ้นสายตาไปแล้ว เขาจึงกลับไปที่พัก


คืนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม ... ไอเย็นหนาหนักและราตรีกาลที่ว่างเปล่า
 
 
To Be Con.
----------------------------------------------------------------
 
งี้ดด พาร์ทแรกกก พาร์ทแรกล่ะะะะ
ขอบคุณดีไวน์มายเฟรนด์และพี่วูฟ @aathewolf มากงับบบบบ และเราคงต้องอยู่ด้วยกันไปจนกว่ามิชชั่นคอมพลีท (55555555555)
 
ถือว่าเป็นอินโทรของมิชชันหลอ...... ลอร์ดสตาร์ค ที่แจกให้นักรบไปเล่นกัน :'D=====
 
พาร์ทต่อๆไปจะเป็นเช่นไร กริซซี่จะหาสิ่งที่ต้องการเจอรึไม่ รึว่ายังต้องมีอุปสรรคอะไรอีก!! つづく ..... #พ่อม
 
ปล. การเข็นของดองออกมารัวๆนี่ทำให้ดูขยันได้จริงๆ /........

Comment

Comment:

Tweet

เหยดดดด ดีไวน์อายอายอายอาย
เจ้าเท่นัก
กริซดีไวน์นี่เก๋ดีนะ ชอบจุงเบยยยยยย
รอว่านักรบ2คนนี้จะเอาอะไรมาให้5555

#1 By [veho on 2013-07-09 00:16