[FS] Event01 : 自己紹介

posted on 15 Aug 2013 22:23 by commustory
 
/กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด /ถลาเข้ามาอัพแบบมนุษย์ดาวเส้นตาย
 
----------------------------
 
 
Character : Himuro Kaguya
 
Guest : Shinjou Akai @dc9spot / Kirihaya Keiichi @bambambii 
 
--------------------------
 

"เอาจนได้สิน่าแม่เด็กคนนี้"

หญิงวัยสามสิบกลางๆผมสั้นดัดลอนหลวมๆทำสีน้ำตาลแดงสวยที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ลูบหัวลูกสาวคนเดียวที่พุ่งเข้ามาจู่โจมปฏิบัติการลูกอ้อนสายฟ้าแล่บ

 

หลังจากที่รู้เรื่องประกาศผลสอบเรียนต่อในระดับชั้นม.ปลาย ที่ดันไปมีชื่อของลูกตนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายที่เปิดใหม่ปีนี้ แทนที่จะเป็นของโรงเรียนสักแห่งในเขตเมืองหลวงอย่างที่เธอและสามีตั้งใจไว้

 

"น่า นะ น้าาาา ไหนๆก็มีชื่อติดที่นี่แล้วอ่า แถมสอบที่อื่นก็ไม่ทันแล้วน้าาา"

 

สาวน้อยส่งสายตาแป๋วแหววออดอ้อนผู้เป็นแม่อย่างไม่ลดละ ตากลมๆกะพริบปริบๆอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

 

"ถ้าอยู่ในเมืองหนูก็ต้องรีบตื่น ไหนรถไฟจะคนแน่น เดี๋ยวก็ต้องรีบแต่งตัว วุ่นวายมากๆเลย ถ้าไม่กลัวลูกสาวหน้าเหี่ยวเพราะนอนไม่พอ ก็กลัวพวกโรคจิตในรถไฟหน่อยน้าา"

 

เธอเขยิบเข้ามากอดซุกแล้วเอาหัวไถไปมาเบาๆตรงหน้าท้อง ปล่อยตัวนอนเหยียดยาวราวกับแมวน้ำแบรนด์หนึ่งที่ตัวกลมป๊อกน่ารักน่าบี้เป็นที่สุด

 

ฮิมุโระ โฮโนกะ หันหน้าไปสบตาสามีที่นั่งอมยิ้มกินมื้อดึกรองท้อง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่ลำตัว... โธ่ คนเตือนหลายรอบแล้วให้กินมื้อเล็กๆแบ่งไประหว่างวัน .. ดูสิหนาจนจะเป็นหมีอยู่แล้ว

 

"นี่คุณ จะถามความเห็นผมหรืออยากทำแบบลูก นี่ผมขยายที่เพื่อเราเลยนะ" ฮิมุโระ ยูสึเกะ ชายผู้เข้าวัยเลขสี่ต้นๆ เขาดูเข้มกว่าชายญี่ปุ่นทั่วไปเล็กน้อย ทั้งรูปร่างที่ปกติก็ดูตัวใหญ่อยู่แล้ว ตอนนี้เห็นจะหนากว่าสมัยหนุ่มๆไปอีกสักหน่อย เอามือข้างหนึ่งตบพุงตัวเองอย่างอารมณ์ดี จนภรรยาเบะปากใส่กับคำพูดเมื่อกี้ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะพูดแหย่ให้เธอทำหน้าแปลกๆ

 

"เดี๋ยวหนูจองเผื่อก็ได้" เด็กสาวกลิ้งตัวมามุดหน้าท้องนุ่มนิ่มของพ่อบ้าง "พ่อไม่ว่าหนูใช่ม้า เนี่ยๆ อยู่ที่นี่ใกล้หูใกล้ตามากกว่าด้วย ลูกสาวพ่อโตแล้วนะ หวงหน่อยสิ" เธอทำปากจู๋หลังจากพูดงุ้งงิ้งๆ เขาหัวเราะนิดหน่อยก่อนถอนหายใจ

 

"แผนสูงนะเรา อยากมีเพื่อนไปโรงเรียนด้วยละสิ"

"แอ๊ะ..."

 

ร่างที่นอนก่ายตักพ่ออยู่ยิ้มแหยๆอย่างคนถูกจับได้

 

"ก็แหม หนูอดทนไปโรงเรียนคนเดียวตั้งสามปีเชียวนะ บ้านอยู่ข้างกันแท้ๆง่ะ"

สองสามีภรรยาที่คราวนี้สบตากันเสียทีก็ส่ายหัวยิ้มๆพร้อมกัน

 

------------------

 

วันพิเศษของปีลำดับแรก!

 

เด็กสาวในกระจกรวบผมเป็นจุกก้อนดังโกะส่งยิ้มสดใสมุ่งมั่นกลับมาให้ตัวจริงที่ยืนทำหน้าแบบเดียวกัน

เครื่องแบบปกกะลาสีสีน้ำเงิน กับกระโปรงเสมอเข่า ซึ่งเป็นของโรงเรียนแห่งใหม่ที่เธอกำลังจะเข้าศึกษาในเร็วๆนี้ แต่วันนี้เป็นวันแรกที่จะได้ใส่ เพราะเป็นวันปฐมนิเทศ นับว่าเป็นวันที่ตื่นเต้นไม่แพ้เปิดเทอมใหม่ในอนาคตเลยทีเดียว

 

.............................

 

...........

 

ถึงแม้ว่าบางทีจะน่าเบื่อไปบ้างตอนเข้าห้องประชุมก็ตามที

 

ดวงตาสีน้ำตาลแอบมองกวาดไปทั่ว แอบเห็นคนทั้งเหม่อทั้งหลับตามมุมที่นั่งต่างๆ แล้วก็วกมาที่คนข้างๆตน ที่ดูเหมือนจะมีอาการแตกต่างจากคนอื่น

 

ชินโจว อาคาอิ เพื่อนสนิทตั้งแต่ประถมผู้ซึ่งชื่นชอบนินเทนโดเป็นชีวิตจิตใจ ก่อนจะขึ้นม.ต้นเธอไปนั่งเล่นเกมที่บ้านกับครอบครัวเขาอยู่บ่อยๆเหมือนกัน แต่หลังจากที่เธอไปเรียนในเขตตัวเมือง ด้วยเวลาของกิจวัตรที่แตกต่างกันทำให้ไม่กล้าจะเข้าๆออกๆบ้านเขาได้ปกติอย่างเคยเพราะความเกรงใจ ได้แต่ส่งเมลไปหาไม่ก็โทรคุยกัน แต่ครั้งนี้เธอจะได้กลับมาเรียนโรงเรียนเดียวกับเพื่อนสนิทของเธอเสียที

 

ตอนนี้กำลังจินตนาการหน้าคนอื่นเป็นโปเกม่อนอยู่สิน้า..

 

เธอลอบมองสีหน้าที่ดูเบิกบานตื่นเต้นแบบเด็กๆที่คุ้นเคยแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

 

............................

 

จนกระทั่งการบรรยายแนะนำโรงเรียนต่างๆรวมทั้งอบรมเล็กๆน้อยๆจบลงในช่วงเที่ยง ซึ่งเป็นเวลาที่เธอตกลงกับที่บ้านไว้ว่าต้องกลับไปช่วยงานที่ร้านกิวด้ง(ข้าวหน้าเนื้อ) ซึ่งเป็นกิจการของพ่อเธอเองตอนบ่าย เพราะวันนี้เหมือนจะมีหลายโรงเรียนปฐมนิเทศ น่าจะมีลูกค้าเข้าออกมากกว่าปกติ แม้ว่าจะมีญาติมาช่วยอยู่ประจำแล้วก็ตาม

 

"อูย จะสายแล้ว เดี๋ยวฉันคงต้องรีบไปก่อนแล้วล่ะ โทษน้าา อุตส่าห์ได้มาโรงเรียนด้วยกันวันแรกแท้ๆ"

 

เด็กสาวยกมือพนมขอโทษขอโพยหนุ่มน้อยผมดำทรงผมสั้นชี้ๆด้านข้าง อีกฝ่ายก็มองตอบแบบเหวอๆก่อนจะโบกมือไปมา

 

"อ่า ไม่เป็นรายย งั้นเย็นนี้ขอมื้อเย็นแบบไซส์พิเศษนะคางุจัง"

"แนะ พอได้โอกาสละก็นะ"

"วันนี้วันเดียวน่าาา" เขาหงุงหงิงสู้เพื่อนตรงหน้าที่ยืนกอดอกหลวมๆ

"จ้าๆ แต่อย่าลืมนะ วันหลังต้องมาช่วยงานก่อน ไปล่ะๆ ไว้เจอกันที่ร้านนน"

 

สาวน้อยผมดังโกะโบกมือลาพร้อมออกวิ่งทั้งที่ยังไม่หันหน้าไปในทิศทางที่เธอควรจะหันดีนัก

 

ปึ้ก!

 

"อุ้ย ขอโทษค่ะ พอดีรีบเลยไม่ทันระวัง ขอโทษจริงๆนะคะ"

 

เธอหันไปขอโทษเด็กหนุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นเด็กชั้นเดียวกับเธอที่ยืนงงๆตรงหน้าพร้อมกับเพื่อนเขาอีกน่าจะสองสามคน ไม่มีเวลาจดจำรายละเอียดมากนักเพราะต้องแข่งกับเวลาสุดๆ

 

--------------------------------

 

โชคดีนักที่วันนี้ทำผมมาพร้อมจะทำงานที่ร้านแล้ว

 

ถ้าทำทรงอื่นไปต้องลำบากนั่งแกะแล้วรวบให้เรียบร้อยอีก แบบนั้นจะเสียเวลามากกว่าเดิม ไม่ได้ๆ!

 

"เป็นไง โรงเรียนใหม่"

 

เสียงพี่ชายซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องถามขึ้น เขากำลังจะเดินไปยืนประจำอยู่ตรงที่คิดเงิน ผลัดเปลี่ยนกันกับพ่อเขาซึ่งเป็นลุงของเธอที่ดูแลร้านช่วงเช้าไปแล้ว

 

"ยังไม่ได้เรียนเลยพี่โยรุ แต่บรรยากาศก็โอเคนะ มีแต่นักเรียนใหม่ปีนี้กันหมดเลยมั้ง"

"ถ้าชอบก็ดีละ เห็นอาเผาเธอให้ฟังแน่ะว่าลงทุนไปสมัครสอบเอง"

"ติดก็แล้วกันน่า"

"ค่ะๆ เจ้าหญิงคางุยะ เออ ที่พี่ซื้อให้น่ะเอาไปใช้ด้วย รู้มั้ยคนมองกันใหญ่เวลาถือไอเนี่ยไปคิดตัง เพราะงั้นต้องรับผิดชอบมันนะ" เขาพูดพลางยกมือขยี้ผมน้องสาวอย่างเอ็นดู .. ไอนั่นที่ว่าหมายถึงนาฬิกาผู้หญิงสีชมพูมีโบว์สีแดงดูกุ๊กกิ๊ก ไม่ได้มีความเข้ากันกับชายหนุ่มมาดคล้ายๆนางแบบพวกนิตยสารวัยรุ่นแต่อย่างใด

 

"โอ๊ยๆ หนูจะไม่ใช้ถ้าพี่ทำผมเสียทรง"

 

"มันน่าพังไอ้ก้อนบนหัวนี่นัก" ว่าแล้วก็ยกมือทำท่าคล้ายจะทุบ

 

"แง้"

 

"เอ้าสองคนนั้นหยุดเล่นก่อน โน่นลูกค้าเข้ามาแล้ว" โฮโนกะบุ้ยหน้าไปทางประตูซึ่งกำลังมีคนทยอยมุ่งตรงมา ทำให้ทั้งสองคนต้องกลับไปประจำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

...............

 

'กริ๊ง'

 

"ยินดีต้อนรับค่าาาาาา"

 

คางุยะ .. ฮิมุโระ คางุยะ เด็กสาววัยสิบห้าปีซึ่งเพิ่งจะกลับมาจากพิธีปฐมนิเทศของโรงเรียนฟุทาทสึทากะ ที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดโต๊ะหลังจากลูกค้าล่าสุดออกจากร้านไปเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นอีก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อไปต้อนรับลูกค้าที่มาใหม่อย่างเต็มตัว

 

"......"

 

".....อ่า.. ท่านเดียวนะคะ?"

 

"เห็นว่ามีอะไรขี่คอฉันอยู่เหรอไง"

 

--กริบ--

 

เด็กสาวสูดลมหายใจลึกๆแล้วยิ้มอีกครั้ง

 

"โต๊ะด้านในว่างค่ะ เชิญทางนี้นะคะ"

 

คางุยะผายมือพลางออกเดินนำหน้าเขาไป .... จะว่าไปหมอนี่เครื่องแบบม.ปลายโรงเรียนเรารึ? ..แต่มีตราดอกซากุระก็น่าจะใช่ละมั้ง ว่าแต่หน้าตายังกะไม่ได้ปลดทุกข์ตอนเช้าเลย น่าสงสารจัง

 

เธอส่งเมนูให้อีกฝ่าย แต่เขากลับจ้องหน้าด้วยตาดำเล็กๆนั่น มันทำให้รู้สึกถึงออร่าอะไรบางอย่างที่สะกิดให้อวัยวะเบื้องล่างเกิดคันขึ้นมาซะเฉยๆ

 

"..จะสั่งเลยมั้ยคะ?"

 

ยังคงไม่สนใจกิริยานั้นต่อไป

 

"เธอ"

"?"

"เหยียบเท้าฉันที่โรงเรียน"

 

--กริบอีก--

 

"......ฉันไม่ได้ชนเพื่อนนายคนเดียวเหรอ"

"ชน แต่เธอเหยียบเท้าฉันด้วยเฟ้ย เต็มที่เลยเนี่ย" ว่าแล้วยังจะเอาเท้าข้างที่เจ้าตัวอ้างว่าน่าจะโดนเหยียบมาสะกิดที่เท้าเธออีก

"แล้ว? นี่ตามมาให้ฉันขอโทษ?"

"คงงั้นมั้ง" (จริงๆแค่หิวมื้อเที่ยงแล้วมาเจอโดยบังเอิญ...)

 

คางุยะรู้สึกขัดใจอย่างมากกับอาการลอยหน้าลอยตาทำไม่รู้ไม่ชี้ .. ปกติสาวน้อยเป็นคนว่าง่าย และไม่ชอบทำให้ใครไม่พอใจ แต่วันนี้รู้สึกว่ายังไงก็ไม่น่าจะขอโทษดีๆได้

แม้ว่าจะพยายามท่องขึ้นหัวแล้วว่าลูกค้า ลูกค้า ลูกค้าาา

 

"'โทษ"

"นี่เธอ"

"จะสั่งอะไร เร็วๆ ลูกค้าคนอื่นรออยู่ย่ะ"

"เป็นพนักงานอะไรไม่สุภาพเลย เดี๋ยวเขียนคอมเม้นฟ้องหรอก"

"ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ฉันจะไปรับออร์เดอร์โต๊ะอื่นก่อนล่ะ บาย"

 

เด็กสาวหมุนตัวเดินจากเขาไปที่โต๊ะอื่นทันทีจึงไม่เห็นหน้าหงิกๆที่เห็นทีจะงอมากกว่าเดิม แล้วตนก็ไม่ได้สนใจซักนิด กลับแอบสะใจเล็กๆอยู่เงียบๆขณะจดเมนูที่อีกโต๊ะสั่ง พอคล้อยหลังจะไปที่เคาท์เตอร์เท่านั้นล่ะ ต้องสะดุ้งโหยงกับเสียงเรียกที่ไม่คาดคิดจากทางโต๊ะในเจ้าปัญหานั่นเข้า

 

“เฮ้ยยย์ น้องสาวตรงนั้นน่ะ จะสั่งแล้ว มานี่เร้ววววว”

“……..!”

 

ตอนนี้เธอแทบอยากจะเอาหัวมุดถาดเมื่อคนทั้งร้านเหมือนจะหันมามองทั้งคู่สลับไปมา ยังดีว่าถึงจะเป็นช่วงเลิกกิจกรรมปฐมนิเทศและมีแต่ลูกค้าวัยรุ่นเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังไม่ได้แน่นขนัดเต็มร้านอะไรขนาดนั้น

คางุยะกลั้นใจหันขวับไปทางต้นเสียง ก็เห็นเจ้าตัวนั่งเอานิ้วเคาะโต๊ะฉีกยิ้มกวนใส่อย่างผู้ชนะ(?)

 

“จะเอาอะไร”

 

หลังจากเดินก้าวฉับๆแทบจะถลากลับไปหาได้ก็รีบรอรับออร์เดอร์ทันที...ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มที่ซ่อนน้ำเสียงมาคุไม่มิด

 

“ยัยพนักงานไม่สุภาพ”

“จะ-สั่ง-อะ-ไร-(วะ)-คะ”

 

เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าก้มหน้ากลั้นขำตัวสั่นอย่างใจเย็น

 

ลูกค้า ลูกค้า ลูกค้า ลูกค้า ลูกค้า

 

…………………….

 

..

 

‘พรู่ด’

 

“แค่กๆๆๆ ทำอะไรของเธอเนี่ย!”

“ขอโทษด้วยค่ะฉันเดินไม่ดูเอง ไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

 

สาวน้อยส่งสายตาแบบคนสำนึกผิดอย่างท่วมท้นหลังจากที่เดินเตะขาเก้าอี้ขณะเขากำลังยกน้ำกินพอดี เป็นอันทำให้เจ้าตัวสำลักไอโขลกๆอยู่แบบนี้

พอทางนั้นเอ่ยจะท้วงต่อ คางุยะก็ขอตัวเดินไปทางอื่นแล้ว

 

และซ่อนรอยยิ้มมุมปากสะใจในเงามืด (.....)

 

-------------------------------

 

วันสำคัญของปีลำดับที่สอง

 

“เฮ้ย!”

“เฮ้ย!?”

 

วันที่อุตส่าห์ตื่นเช้าแต่งตัวเรียบร้อยแถมจัดผมอยู่ตั้งนานให้วันเปิดเทอมวันแรกเป็นวันที่น่าประทับใจที่สุด

แถมเป็นวันที่แคเธอรีนกับยชชี่ได้ไปเดินเล่นด้วยกันตอนเช้า..

 

“ยัยดังโกะ ทำไมอยู่ที่นี่ฟะ”

“ต้องถามนายสิเจ้าตาจุด นี่ห้องเรียนฉันนะ”

“ห้องเรียนฉันเหมือนกัน!”

 

ทั้งคู่เงยหน้ามองป้ายเหนือประตู ที่เขียนไว้ว่า 1-B อย่างดราม่า

 

“แล้วฉันไม่ใช่ดังโกะ มีตรงไหนเหมือน”

“หน้าเธอไงเหมือน วันนั้นเจอฉันแทบแยกไม่ออกว่าก้อนไหนผมรึหน้า”

“หยาบคายย่ะอิตาจุดเม็ดถั่ว”

“ชื่อเคย์อิจิเฟ้ย เม็ดถั่วไรยัยหน้าดังโกะ”

“คางุยะ! ไม่ใช่ดังโกะ!”

“นี่แน่ะ”

 

มือเขาคว้าเปียข้างหนึ่งเธอไว้แล้วแกล้งกระตุก

 

“ผมฉันเสียทรงนะ!”

 

มือเธอก็คว้าจมูกคนตรงหน้าไว้แล้วดึง

 

“โอ๊ยจมูกจะขาดแล้ววว” กร๊าซซซซซซซ

“ดีขาดไปเลย สม แบร่ะ”

 

“คางุจังงงงงงง อย่าโจมตีหนักซี่เดี๋ยว HP หมดจับไม่ได้หรอกกก”

 

ถ้าไม่ได้อาคาอิปรี่เข้ามาห้ามก่อน ก็คงได้ยืนลงไม้ลงมืออยู่หน้าห้องยังงี้ล่ะ...

 

ลาก่อนค่ะ วันสำคัญของปีลำดับที่สองของฉัน...

----------------------------------------

สรุป

- พ่อแม่จับได้ว่าลูกสาวไปแอบสอบที่ฟุทาทสึทากะแทนที่จะไปสอบรร.อื่น

- แต่ไหนๆก็ติดละช่วยไม่ได้

- วันปฐมนิเทศก็ได้มารร.กับเพื่อนสนิทสมใจมีความสุขสุดๆ

- แต่หมดพิธีครึ่งวันก็ต้องรีบกลับไปช่วยงานที่ร้านต่อ

- รีบมากวิ่งชนคนเรย

- เจ้าตัวก้ขอโทษแล้วบึ่งไปร้านตัวเองตามปกติ

- ขณะทำงานอยู่ก็เจอเพื่อนร่วมรร.มากวน

- ปะทะฝีปากกันเล็กน้อย(?)

- เปิดเทอมมาก็ดั๊นนนน มาอยู่ห้องเดียวกันซะงั้น

- เอเมน #ไม่

--------------------------------

*ตัดจบแบบโคตรเลว* /โดนเตะ

อั่กโอยตอนแรกว่าจะไม่ยาว ยาวอีกแล้ว /พรากกกกกกกก

 

ขอบคุณมายเบสเฟรนอาคาอิ และนิวเฟรนเกย์อิจิมากจ่ะ แงกลัวคาร์เพี้ยนมั่กๆ ;[]; *พยายามทรงสุดชีวิต*

ฝากลูกสาวไว้กับเพื่อนๆ 1-B และเพื่อนๆ+รุ่นพี่คนอื่นด้วยนะจรุ๊ มีโอกาสก้มาเล่นกานน ♥♥

 

(อยากลงทั้งอีเวนท์ซัมเมอร์ด้วยแต่ไม่ทัน..ไม่ทันแล้ว /เลยทำเวนท์หลักแทนแง)

 

Comment

Comment:

Tweet

น่าร้ากกกกกกก โถ่ ไม่เป็นไรนะคางุยะ เธอคงจะได้ป่วนตลอดปีการศึกษานี่เป็นแน่แท้555555555555
เกยย์อิจิ นายแกล้งแม้กระทั่งผู่หญิง!!!!
ชอบตรงจบ //ขำ คอเมดี้สุดๆๆๆ
//ยินดีต้อนรับสู่ 1-บี ฝากตัวด้วยเช่นกันนน

#5 By DMเดียมี่ on 2013-08-25 13:58

อา... บรรยากาศนี้มัน
น่ารักมากกกก คางุจังก็น่ารักมากกกก
/เข้ามาแสปมน่ารักมากแล้วจากไป
ชีวิตม.ปลายอย่างโชโจมังกะเลิฟสตอรี่มาก!! *โมเอะ*
อ่านจบก็เริ่มอยากกินข้าวหน้าเนื้อ...

#3 By lumin on 2013-08-17 15:56

แหมแหมแหมอิอิอิอิอิอิอิอิ
/อาคาอิจะแซวแซวแซวแซวแซว

/โดนหวดด้วยแรกเก็ต

โฮๆๆๆๆมายเบสเฟรนด์ช่างมุมิสาวน้อยมุ้งมิ้งงุ้งงิ้งอุกิ้วๆ(?)

#2 By D.C.เก้าแต้ม on 2013-08-16 00:23

ปาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดคนแรกกกกกกกกกกกกกกกก /ป่ะวะ /โดนตบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
คางุย๊าาาาาาาาาาาาาาาาเธอทำร้ายลูกเราาาาาาาาาาาาาาาาาาา /เอาอีก /โดนตรฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
แย่มาก๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕เป็นเฟิร์สอิมเพสชั่นที่โพ้ดโชโจ /โชโจพร่องงงงงงงงงงงงง
จริงๆเกย์น่าจะพูดต่อท้าย ฝากไว้ก่อนเถอะยัยดังโกะะะ /โดนต่อยยยยยยยยยยยย /เอะพลอตโคตรการ์ตูนแก๊ก /พร่องงงงงงง
นี่มันพึ่งเริ่มต้นเท่านั้นยัยดังโกะ /โดนตรฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
/เม้นเกรียนละจากปุยยย

#1 By บั๊มบั๊ม on 2013-08-15 23:02